द्रौपदी-स्वयंवर-प्रारम्भः
Commencement of Draupadī’s Svayaṃvara
ततोडर्धरात्र उत्थाय सूदमानाय्य सत्वरम् । उवाच राजा संस्मृत्य ब्राह्मणस्य प्रतिश्रुतम्,वहाँ आधी रातके समय उन्हें ब्राह्मणको भोजन देनेकी प्रतिज्ञाका स्मरण हुआ। फिर तो वे उठ बैठे और तुरंत रसोइयेको बुलाकर बोले--“जाओ, वनके अमुक प्रदेशमें एक ब्राह्मण भोजनके लिये मेरी प्रतीक्षा करता है। उसे तुम मांसयुक्त भोजनसे तृप्त करो”
tato 'rdharātre utthāya sūdam ānayya satvaram | uvāca rājā saṃsmṛtya brāhmaṇasya pratiśrutam ||
Pagdating ng hatinggabi, bumangon ang hari at dali-daling ipinatawag ang kusinero. Naalala niya ang pangakong ibinigay sa isang Brahmin, kaya sinabi niya: “Humayo ka—may isang Brahmin na naghihintay sa akin para sa kanyang pagkain sa isang bahagi ng gubat. Busugin mo siya ng pagkain na may kasamang karne.”
गन्धर्व उवाच
The verse foregrounds dharma as fidelity to one’s pledged word (pratiśruta) and responsibility toward a waiting guest; the king’s haste shows that promises are binding regardless of inconvenience.
At midnight the king remembers his promise to feed a Brahmin who is waiting in the forest, summons the cook at once, and orders him to go and satisfy the Brahmin with a substantial meal.