ग्राम्यारण्याश्लौषधी श्व दुदुहे पय एव च । षड़सं चामृतनिभं रसायनमनुत्तमम्
grāmyāraṇyāślauṣadhī śva duduhe paya eva ca | ṣaḍrasaṃ cāmṛtanibhaṃ rasāyanam anuttamam ||
Wika ng Gandharva: “Ang asong-babae ay wari’y naggatas mula sa pinakadiwa ng mga halamang-gamot—yaong nasa nayon at yaong nasa gubat—at ang gatas na iyon ang siyang lumitaw; at mula roon ay sumibol ang isang walang kapantay na rasayana, isang panumbalik-lakas na eliksir, matamis sa lahat ng anim na lasa at kahawig ng amrita.”
गन्धर्व उवाच
The verse highlights the Mahābhārata’s recurring idea that extraordinary nourishment and healing can arise from nature in wondrous ways; it also echoes the Indian medical-cultural ideal of rasāyana—restorative substances that sustain vitality and well-being.
A Gandharva describes a marvel: a she-dog is said to have ‘milked out’ the essence of medicinal herbs from both village and forest, producing milk and an unsurpassed, nectar-like rasāyana endowed with all six tastes.