Shloka 27
Saṃvaraṇa–Tapatī Vivāhaḥ (The Marriage of Saṃvaraṇa and Tapatī) — Mahābhārata, Ādi Parva 163
सव्येन च कटीदेशे गृह वाससि पाण्डव: । तद् रक्षो द्विगुणं चक्रे रुवन्तं भैरवं रवम्,तदनन्तर उन्होंने अपने एक घुटनेसे बल-पूर्वक राक्षसकी पीठ दबाकर दाहिने हाथसे उसकी गर्दन पकड़ ली और बायें हाथसे कमरका लँगोट पकड़कर उस राक्षसको दुहरा मोड़ दिया। उस समय वह बड़ी भयानक आवाज में चीत्कार कर रहा था
savyena ca kaṭīdeśe gṛhya vāsasi pāṇḍavaḥ | tad rakṣo dviguṇaṃ cakre ruvantaṃ bhairavaṃ ravam ||
Wika ni Vaiśaṃpāyana: Hinawakan ng Pāṇḍava ang tela sa baywang ng halimaw sa kaliwang kamay, idiniin ang likod nito sa tuhod, at sinunggaban ang leeg sa kanang kamay. Sa lakas na di-mapapantayan, ibinaluktot niya ang rākṣasa hanggang mapilipit na parang nakatiklop, habang ito’y sumisigaw sa nakapangingilabot na ungol.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Strength is portrayed as legitimate when used to restrain destructive forces and protect dharma; the hero’s physical power functions as a moral instrument against predatory violence.
A Pāṇḍava overpowers a rākṣasa in close combat—grabbing the waist-cloth, pinning the back with a knee, seizing the neck, and bending the demon double as it cries out in a dreadful roar.