Shloka 17
मन्दर-समुद्रमन्थन-वर्णनम् / Description of the Churning of the Ocean with Mount Mandara
अणज्डं बिभेद विनता तत्र पुत्रमपश्यत । पूर्वार्धकायसम्पन्नमितरेणाप्रकाशता,इससे पुत्रार्थनिी और तपस्विनी देवी विनता सौतके सामने लज्जित हो गयी। फिर उसने अपने हाथोंसे एक अण्डा फोड़ डाला। फूटनेपर उस अण्डेमें विनताने अपने पुत्रको देखा, उसके शरीरका ऊपरी भाग पूर्णरूपसे विकसित एवं पुष्ट था, किंतु नीचेका आधा अंग अभी अधूरा रह गया था
aṇḍaṃ bibheda vinatā tatra putram apaśyat | pūrvārdhakāyasampannam itareṇāprakāśatā ||
Binasag ni Vinatā ang itlog at doon niya nakita ang kanyang anak. Ang itaas na kalahati ng katawan ay ganap na nabuo at malakas, ngunit ang ibabang kalahati ay hindi pa nahuhubog at hindi pa nahahayag. Ipinakikita ng pangyayaring ito ang etikal na kapalit ng pagkainip at maagang pagkilos: sa pagpupumilit sa dapat sanang huminog sa sariling panahon, nagbunga si Vinatā ng isang di-ganap na kapanganakan at pinasimulan ang mga kahihinatnang huhubog sa kanyang kapalaran at sa kalagayan ng kanyang anak.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The passage highlights that impatience and forcing outcomes before their proper time can lead to incomplete results and lasting consequences; ethical restraint and patience are implied virtues.
Vinata, driven by anxiety for a child, breaks open an egg prematurely and sees her son inside—developed in the upper body but incomplete in the lower—indicating an untimely, imperfect emergence.