Shloka 35
Ādi-parva Adhyāya 141: Bhīma–Hiḍimba Confrontation and Protective Discourse
स एष पाण्डोर्दायाद्य॑ यदि प्राप्रोति पाण्डव: । तस्य पुत्रो ध्रुवं प्राप्तस्तस्य तस्यापि चापर:,यदि ये पाण्डुकुमार युधिष्छिर पाण्डुके राज्यको, जिसका उत्तराधिकारी पुत्र ही होता है, प्राप्त कर लेते हैं तो निश्चय ही उनके बाद उनका पुत्र ही इस राज्यका अधिकारी होगा और उसके बाद पुनः उसीकी पुत्रपरम्परामें दूसरे-दूसरे लोग इसके अधिकारी होते जायूँगे
sa eṣa pāṇḍor dāyādyaḥ yadi prāpnoti pāṇḍavaḥ | tasya putro dhruvaṃ prāptas tasya tasyāpi cāparaḥ ||
Sinabi ni Duryodhana: “Kung ang Pāṇḍava na ito—ang tunay na tagapagmana ni Pāṇḍu—ay makamit ang kaharian, tiyak na ang kanyang anak na lalaki ang magmamana pagkatapos niya; at pagkatapos noon, isa na naman sa kaparehong angkan. Sa gayon, ang kapangyarihan ay dadaan sa sunod-sunod nilang mga anak na lalaki, salinlahi sa salinlahi.”
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how political power, once legitimately secured, tends to stabilize through hereditary succession; it also exposes the ethical tension between rightful inheritance (dāyāda) and the rival’s fear-driven resistance to that legitimacy.
Duryodhana is reasoning that if the Pāṇḍavas gain the kingdom, the rule will remain with their lineage through sons and grandsons, effectively ending the Kauravas’ prospects—revealing his anxiety about losing power permanently.