आस्तीककथाप्रारम्भः — Beginning of the Āstīka Narrative
Kadrū–Vinatā, Aruṇa and Garuḍa Origins
सनाम्नीं चोद्यतां भार्या गृह्लीयामिति तस्य हि । मनो निविष्टमभवज्जरत्कारोर्महात्मन:,उन महात्मा जरत्कारुका मन इस बातपर स्थिर हो गया था कि मेरे-जैसे नामवाली कन्या यदि उपलब्ध हो तो उसीको पत्नीरूपमें ग्रहण करूँ:
sanāmnīṁ codyatāṁ bhāryā gṛhlīyām iti tasya hi | mano niviṣṭam abhavaj jaratkāror mahātmanaḥ ||
Wika ni Śaunaka: Naging matatag ang pasya sa isip ng dakilang si Jaratkāru: “Kung may dalagang ihahandog na may kapangalan ko, siya ang tatanggapin kong asawa.” Ipinahihiwatig nito ang sinadyang pagpipigil na tila panata—ang pag-aasawa ay hindi hinahabol para sa aliw o dangal, kundi bilang tungkuling tinatanggap lamang sa ilalim ng tiyak at may-bisang kundisyong etikal.
शौनक उवाच
The verse highlights disciplined adherence to a self-imposed condition: personal desire is subordinated to a principled resolve, presenting marriage as a dharmic responsibility undertaken only when the stipulated ethical condition is met.
Śaunaka reports that Jaratkāru has fixed his mind on marrying only a woman who shares his name, and only if she is duly offered—setting the stage for how his marriage will occur under specific terms rather than ordinary courtship.