भीमस्य जलान्वेषणं तथा वनविश्रान्तिः
Bhīma’s Search for Water and the Forest Halt
दुर्योधनो विकर्णश्न सुबाहुर्दीर्घलोचन:
vaiśampāyana uvāca | duryodhano vikarṇaś ca subāhur dīrghalocanaḥ duḥśāsanaś ca te sarve krodhāviṣṭāḥ śarāsanāḥ śaravarṣaṃ pracakrire | tataḥ sa trūpado rājā mahādhanuḥ ajeyarathaḥ tair bāṇair abhisaṃvṛtaḥ kṣaṇenaiva tadā sarvāḥ senāḥ saṃpīḍya vyathayām āsa | sa cālātacakravad digbhyaḥ parivartamānaḥ duryodhanaṃ vikarṇaṃ mahābalaṃ karṇaṃ bahūn vīrān rājaputrān tathā teṣāṃ vividhāḥ senāḥ śaraiḥ santarpayām āsa ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Si Duryodhana, Vikarṇa, Subāhu, Dīrghalocana, at Duḥśāsana—sinakmal ng poot—ay nagsimulang magpaulan ng mga palaso. Pagkaraan, si Haring Drupada, dakilang mamamana na ang karwaheng pandigma ay hindi madaling mapabagsak sa labanan, bagama’t malubhang nasugatan ng kanilang mga palaso, ay agad na dumiin at nagpahirap sa buong hukbo nila. Umiikot siya sa lahat ng dako na wari’y nagliliyab na sulo na iniinog sa bilog, at sa mga palaso’y “pinuno” niya si Duryodhana, si Vikarṇa, ang makapangyarihang Karṇa, maraming magigiting na prinsipe, at ang sari-saring kawal nila.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights two intertwined lessons: anger (krodha) propels warriors into relentless violence, while disciplined courage can remain effective even when wounded. Yet both operate within the severe framework of kṣatriya-dharma, where prowess and endurance are praised but the moral cost of wrath-driven combat is implicitly visible.
Duryodhana and his allies unleash a heavy arrow-shower. Drupada, though badly hurt, immediately counterattacks with exceptional skill, moving like a whirling firebrand and striking Duryodhana, Vikarṇa, Karṇa, many princes, and their troops with repeated volleys.