भीमस्य जलान्वेषणं तथा वनविश्रान्तिः
Bhīma’s Search for Water and the Forest Halt
धनुर्ज्यातलशब्दश्न संस्पृश्य गगनं महान् | द्रपदके भयंकर बाण सब दिशाओंमें विचरने लगे। महाराज! उनकी विजय होती देख पांचालोंके घरोंमें शंख
vaiśampāyana uvāca | dhanurjyāṭalaśabdaś ca saṃspṛśya gaganaṃ mahān | drupadake bhayaṅkarā bāṇāḥ sarvadiśaṃ vicaranāḥ || mahārāja! teṣāṃ vijayaṃ dṛṣṭvā pañcālānāṃ gṛheṣu śaṅkhabherīmṛdaṅgādayaḥ sahasraśo vādyāni yugapat prāduḥśabdam akurvan | mahātmabalasampannāḥ pañcālasainikāḥ siṃhanādaṃ mahāvegena cakruḥ | sahaiva ca teṣāṃ dhanūṃṣi pratyancāṭaṅkāro mahān ākāśe vyāptaḥ pratyanunādayām āsa ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Umalingawngaw ang makapangyarihang tunog ng mga kuwerdas ng busog, na wari’y sumasayad sa langit. Nagsimulang gumala sa lahat ng dako ang mga palasong nakapanghihilakbot. O Hari, nang makita ang kanilang tagumpay, sa mga tahanan ng mga Pañcāla ay sabay-sabay na sumiklab ang libu-libong tugtugin—mga kabibe, mga tambol na malalaki, at mga mṛdaṅga. Ang mga kawal ng Pañcāla, na may dakilang lakas-loob, ay umungal na parang mga leon; at kasabay nito, ang malakas na pag-alingawngaw ng kanilang mga kuwerdas ng busog ay kumalat sa kalangitan at umuukilkil sa lahat ng panig.
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights how collective morale and inner strength (ātmabala) manifest outwardly in disciplined martial readiness and communal celebration. It implicitly contrasts righteous confidence and unity with fear: victory is not only a battlefield outcome but also a social and ethical affirmation that energizes a whole community.
A victorious moment for the Pañcālas is being described: arrows fly, bowstrings thunder, soldiers roar, and the populace celebrates with conches and drums. Vaiśampāyana paints a vivid soundscape of triumph and mobilized force, addressed to the king listening to the epic.