Shloka 11
क्षत्रियाणां बल॑ ज्येष्ठं योद्धव्यं क्षत्रबन्धुना । शूराणां च नदीनां च दुर्विदा: प्रभवा: किल,'क्षत्रियोंमें बलकी ही प्रधानता है। बलवान होनेपर क्षत्रबन्धु (हीन क्षत्रिय)-से भी युद्ध करना चाहिये (अथवा मुझ क्षत्रियका मित्र होनेके कारण कर्णके साथ तुम्हें युद्ध करना चाहिये)। शूरवीरों और नदियोंकी उत्पत्तिके वास्तविक कारणको जान लेना बहुत कठिन है
kṣatriyāṇāṃ balaṃ jyeṣṭhaṃ yoddhavyaṃ kṣatrabandhunā | śūrāṇāṃ ca nadīnāṃ ca durvidāḥ prabhavāḥ kila ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Sa mga kṣatriya, ang lakas ang itinuturing na pangunahing katangian. Kaya kapag hinihingi ng pagkakataon, dapat makipaglaban kahit sa tinatawag na ‘kṣatrabandhu’—kṣatriya sa pangalan lamang. Tunay ngang ang tunay na pinagmulan ng mga bayani at ng mga ilog ay sinasabing mahirap matukoy.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds kṣatriya-dharma: martial strength and readiness to fight when duty calls. It also cautions that outward labels (like ‘kṣatrabandhu’) do not fully reveal a person’s true nature, since the real origins of heroes—like the sources of rivers—can be obscure.
Vaiśampāyana delivers a general maxim about warrior conduct and the difficulty of knowing true origins. In context, it functions as a justification or framing for engaging in combat even with someone socially disparaged as a ‘kṣatrabandhu,’ while hinting that hidden birth or exceptional nature may lie behind such figures.