Shloka 24
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
वीटां च मुद्रिकां चैव हाहमेतदपि द्वयम् । उद्धरेयमिषीकाभिशर्भोजन मे प्रदीयताम्,“देखो, मैं तुम्हारी गुल्ली और अपनी इस आअँगूठी दोनोंको सींकोंसे निकाल सकता हूँ। तुमलोग मेरी जीविकाकी व्यवस्था करो”
vīṭāṃ ca mudrikāṃ caiva hāham etad api dvayam | uddhareyam iṣīkābhir arbhajana me pradīyatām ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: “Masdan! Kaya kong iahon ang dalawang ito—ang inyong munting bolang panglaro at ang singsing kong ito—gamit lamang ang maninipis na tambo. Ipagkaloob ninyo ang ikabubuhay ko.” Sa ganitong diwa, ipinakikita niya ang galing hindi upang magyabang, kundi upang makamtan ang marangal na kabuhayan, na nagpapahiwatig na ang kakayahan ay nararapat tumbasan ng makatarungang pag-alalay, at na maaaring humingi ng ikabubuhay sa tapat na paraan, hindi sa panlilinlang o pananakit.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Competence and honest demonstration of one’s ability can be a legitimate means to seek sustenance; the request for support is framed without coercion, aligning livelihood with ethical conduct.
The speaker draws attention to a feat—extracting a pellet and a ring using thin reeds—and then asks the onlookers to provide food or maintenance, linking the display of skill to a practical request for livelihood.