Shloka 15
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
ततो<स्य तनुज: पार्थान् कृपस्यानन्तरं प्रभु: । अस्त्राणि शिक्षयामास नाबुध्यन्त च तं जना:,वहाँ उनके पुत्र शक्तिशाली अभश्व॒त्थामा कृपाचार्यके बाद पाण्डवोंको स्वयं ही अस्त्रविद्याकी शिक्षा देने लगे; किंतु लोग उन्हें पहचान न सके
tato 'sya tanujaḥ pārthān kṛpasyānantaraṃ prabhuḥ | astrāṇi śikṣayāmāsa nābudhyanta ca taṃ janāḥ ||
Pagkaraan, ang kanyang anak—ang makapangyarihang Aśvatthāmā—pagkatapos ni Kṛpa, ay siya mismo ang nagsimulang magturo sa mga Pārtha (mga Pandava) ng agham ng mga sandata; subalit hindi nakilala ng mga tao kung sino siya sa katotohanan.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Knowledge—especially martial knowledge (astra-vidyā)—is transmitted through established teachers and lineages, yet social perception may fail to recognize true authority or identity; competence and instruction can operate independently of public recognition.
After Kṛpācārya, Aśvatthāmā (his son) takes up the role of instructor and trains the Pāṇḍavas in weapons, but the surrounding people do not realize who he is.