Shloka 7
आस्तीक-उपाख्यान-प्रस्तावः | Introduction to the Āstīka Narrative
कृष्णद्वैपायनप्रोक्तं नैमिषारण्यवासिषु | पूर्व प्रचोदित: सूत: पिता मे लोमहर्षण:,उग्रश्रवाजीने कहा--शौनकजी! ब्राह्मणलोग इस इतिहासको बहुत पुराना बताते हैं। पहले मेरे पिता लोमहर्षणजीने, जो व्यासजीके मेधावी शिष्य थे, ऋषियोंके पूछनेपर साक्षात् श्रीकृष्णद्वैधायन (व्यास)-के कहे हुए इस इतिहासका नैमिषारण्यवासी ब्राह्मणोंके समुदायमें वर्णन किया था। उन्हींके मुखसे सुनकर मैं भी इसका यथावत् वर्णन करता हूँ
śaunaka uvāca | kṛṣṇadvaipāyanaproktaṃ naimiṣāraṇyavāsiṣu | pūrvaṃ pracoditaḥ sūtaḥ pitā me lomaharṣaṇaḥ |
Sinabi ni Śaunaka: “Ang banal na kasaysayang ito ay binigkas ni Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa) at isinalaysay sa mga naninirahan sa Gubat ng Naimiṣa. Noong una, sa pag-uudyok ng mga rishi, ang aking ama na si Lomaharṣaṇa—ang Sūta—ay nagsalaysay ng salaysay na ito mismo, gaya ng ipinahayag ni Vyāsa. Nang marinig ko ito mula sa kanyang bibig, isasalaysay ko rin ito nang tapat.”
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the ethical importance of faithful transmission: sacred history gains authority through a reliable lineage (Vyāsa → Lomaharṣaṇa → Ugraśravas), and the narrator’s duty is to preserve and convey what was heard without distortion.
Śaunaka frames the Mahābhārata’s recitation context: in Naimiṣāraṇya, sages requested the Sūta Lomaharṣaṇa to narrate the history as spoken by Vyāsa; Ugraśravas (his son) now recounts it in the same spirit of accuracy.