Shloka 12
आस्तीक-उपाख्यान-प्रस्तावः | Introduction to the Āstīka Narrative
स कदाचिन्महाभागस्तपोबलसमन्वित: । चचार पृथिवीं सर्वा यत्रसायंगृहो मुनि:,उनका नाम था जरत्कारु। वे ऊर्ध्विता और महान् ऋषि थे। यायावरोंमें+ उनका स्थान सबसे ऊँचा था। वे धर्मके ज्ञाता थे। एक समय तपोबलसे सम्पन्न उन महाभाग जरत्कारने यात्रा प्रारम्भ की। वे मुनि-वृत्तिसे रहते हुए जहाँ शाम होती वहीं डेरा डाल देते थे
sa kadācin mahābhāgas tapobalasamanvitaḥ | cacāra pṛthivīṃ sarvāṃ yatra sāyaṃgṛho muniḥ ||
Minsan, ang marangal na pantas na iyon—taglay ang lakas na bunga ng pagtitika—ay gumala sa buong daigdig. Namuhay siya ayon sa disiplina ng isang muni, at kung saan man siya abutan ng dapithapon, doon niya itinatayo ang kanyang pahingahang-gabi.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ascetic ideal: a muni strengthened by tapas lives without attachment to fixed residence, accepting whatever place becomes available at evening, reflecting restraint, simplicity, and dharma-centered living.
Śaunaka describes the sage Jaratkāru beginning his wanderings across the earth, traveling continuously and lodging wherever night falls, indicating his yāyāvara (itinerant) mode of life.