Adhyāya 129 — Public Acclaim of the Pāṇḍavas and Duryodhana’s Appeal to Dhṛtarāṣṭra
ततोड्ष्टमे तु दिवसे प्रत्यबुध्यत पाण्डव: । तस्मिंस्तदा रसे जीर्णे सो5प्रमेयबलो बली,उधर, नागलोकमें सोये हुए बलवान् भीमसेन आठवें दिन, जब वह रस पच गया, जगे। उस समय उनके बलकी कोई सीमा नहीं रही
tato ’ṣṭame tu divase pratyabudhyata pāṇḍavaḥ | tasmiṃs tadā rase jīrṇe so ’prameyabalo balī ||
Pagdating ng ikawalong araw, nagising ang Pāṇḍava. Nang tuluyang matunaw sa kaniyang katawan ang makapangyarihang esensiyang kaniyang nainom, siya—matapang at makapangyarihang bayani—ay natuklasang ang lakas niya’y lampas sa anumang sukat.
वैशम्पायन उवाच
Extraordinary power is portrayed as a consequential gift; its ethical value depends on how it is later directed—toward protection, self-control, and dharma rather than pride or harm.
Bhīma (referred to as the Pāṇḍava) regains consciousness on the eighth day; after the strengthening essence he had taken is digested, his physical power becomes immeasurable.