Shloka 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके २३ श्लोक मिलाकर कुल ५५ श्लोक हैं) है ० बक। ] अतिफऑशाड< चतुर्विशर्त्याधकशततमो< ध्याय: राजा पाण्डुकी मृत्यु और माद्रीका उनके साथ चितारोहण वैशम्पायन उवाच दर्शनीयांस्तत: पुत्रान् पाण्डु: पज्च महावने । तान् पश्यन् पर्वते रम्ये स्वबाहुबलमाश्रित:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! उस महान् वनमें रमणीय पर्वत-शिखरपर महाराज पाण्डु उन पाँचों दर्शनीय पुत्रोंको देखते हुए अपने बाहुबलके सहारे प्रसन्नतापूर्वक निवास करने लगे
vaiśampāyana uvāca | darśanīyāṁs tataḥ putrān pāṇḍuḥ pañca mahāvane | tān paśyan parvate ramye svabāhubalam āśritaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan nito, sa dakilang gubat na yaon, minasdan ni Pāṇḍu ang kaniyang limang anak na lalaki na kagandahan ang anyo. Habang tinitingnan sila sa isang marikit na tuktok ng bundok, namuhay siya roon nang may kapanatagan, umaasa sa lakas ng sarili niyang mga bisig—larawan ng isang haring nasa pagkatapon na nananatiling marangal at tapat sa pananagutan sa pamamagitan ng sariling sikap, hindi ng kapangyarihan ng trono.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when deprived of royal comforts, a ruler’s steadiness is shown through self-control and self-reliance. Pāṇḍu’s contented dwelling in the forest, supported by his own strength, frames ethical kingship as grounded in personal discipline rather than external power.
Vaiśampāyana describes Pāṇḍu living in a great forest on a beautiful mountain, looking upon his five sons. The verse sets the scene of the family’s forest life shortly before the events that lead toward Pāṇḍu’s death and the ensuing turning point for the Pāṇḍavas.