Shloka 12
तथा मन्त्रविदो विप्रास्तपस्तप्त्वा सुदुष्करम् । गुरूनभ्युपगच्छन्ति यशसो<र्थाय भाविनि,'भामिनि! मन्त्रवेत्ता ब्राह्मण अत्यन्त कठोर तपस्या करके भी यशके लिये गुरुजनोंकी शरण ग्रहण करते हैं
tathā mantravido viprās tapaḥ taptvā suduṣkaram | gurūn abhyupagacchanti yaśaso 'rthāya bhāvini ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Gayon din, O babaeng may malayong pagtanaw, ang mga Brahmanang bihasa sa mga banal na mantra—kahit nagsagawa na ng napakahirap na pag-aayuno at pagninilay—ay lumalapit pa rin sa kanilang mga guro alang-alang sa tunay na dangal. Ang mahigpit na pagpipigil sa sarili ay hindi itinuturing na kapalit ng mapagpakumbabang pagdulog sa guru; ang pangmatagalang karangalan ay nakaugat sa disiplinadong pagkatuto at sa magalang na pag-asa sa wastong kapangyarihan.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even after achieving spiritual power through severe tapas, one should still approach and rely on the guru; genuine honor (yaśas) is tied to humility, disciplined learning, and respect for rightful authority, not to self-reliance alone.
Vaiśampāyana states a general principle: mantra-knowing Brahmins, despite performing extremely hard austerities, continue to seek out their teachers—highlighting the continuing necessity of guidance and the social-ethical ideal of reverence toward gurus.