Shloka 10
Droṇa–Drupada Saṃvāda and Droṇa’s Reception at the Kuru Court (द्रोण-द्रुपद-संवादः; कुरुनगरप्रवेशः)
(अधर्म: सुमहानेष स्त्रीणां भरतसत्तम । यत् प्रसादयते भर्ता प्रसाद्य: क्षत्रियर्षभ ।। भृणु चेद॑ महाबाहो मम प्रीतिकरं वच: ।।) “भरतश्रेष्ठ! क्षत्रियशिरोमणे! स्त्रियोंके लिये यह बड़े अधर्मकी बात है कि पति ही उनसे प्रसन्न होनेके लिये बार-बार अनुरोध करे; क्योंकि नारीका ही यह कर्तव्य है कि वह पतिको प्रसन्न रखे। महाबाहो! आप मेरी यह बात सुनिये। इससे आपको बड़ी प्रसन्नता होगी। पितृवेश्मन्यहं बाला नियुक्तातिथिपूजने । उग्र॑ पर्यचरं तत्र ब्राह्मणं संशितव्रतम्,बाल्यावस्थामें जब मैं पिताके घर थी, मुझे अतिथियोंके सत्कारका काम सौंपा गया था। वहाँ कठोर व्रतका पालन करनेवाले एक उग्रस्वभावके ब्राह्मणकी, जिनका धर्मके विषयमें निश्चय दूसरोंको अज्ञात है तथा जिन्हें लोग दुर्वासा कहते हैं, मैंने बड़ी सेवा-शुश्रूषा की। अपने मनको संयममें रखनेवाले उन महात्माको मैंने सब प्रकारके यत्नोंद्वारा संतुष्ट किया
vaiśampāyana uvāca | adharmaḥ sumahān eṣa strīṇāṃ bharatasattama | yat prasādayate bhartā prasādyaḥ kṣatriyarṣabha || śṛṇu ced mahābāho mama prītikaraṃ vacaḥ || pitṛveśmany ahaṃ bālā niyuktātithipūjane | ugraṃ paryacaraṃ tatra brāhmaṇaṃ saṃśitavratam ||
Wika ni Vaiśampāyana: “O pinakamahusay sa angkan ng Bharata, o toro sa mga kṣatriya! Para sa mga babae, itinuturing itong napakalaking paglabag sa nararapat: na ang asawa pa ang kailangang paulit-ulit na makiusap upang makamtan ang pagsang-ayon ng kanyang maybahay. Sa halip, tungkulin ng babae na panatilihing nalulugod ang kanyang asawa. O makapangyarihang bisig, pakinggan mo ang aking mga salita—mga salitang magdudulot sa iyo ng kasiyahan. Noong ako’y dalagita pa sa bahay ng aking ama, ipinagkatiwala sa akin ang paggalang at pagtanggap sa mga panauhin. Doon ay masikap kong pinaglingkuran ang isang mahigpit na Brahmin, matatag sa kanyang mga panata.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage frames a normative ethical claim about household dharma: it is improper (adharma) if a husband must repeatedly plead for a wife’s goodwill; instead, the wife is expected to maintain harmony by keeping the husband pleased. It also elevates atithi-dharma (hospitality) and strict observance of vows as markers of virtue.
The speaker addresses a heroic kṣatriya with counsel on propriety and then begins a personal recollection: as a girl in her father’s home, she was assigned the duty of honoring guests and there served a stern, vow-observant brāhmaṇa—setting up a backstory that will explain subsequent events.