सा तेन सुषुवे देवी शवेन भरतर्षभ । त्रीन् शाल्वांश्षतुरो मद्रान् सुतान् भरतसत्तम,भरतमश्रेष्ठ! रानी भद्गराने उस शवके द्वारा सात पुत्र उत्पन्न किये, जिनमें तीन शाल्वदेशके और चार मद्रदेशके शासक हुए
sā tena suṣuve devī śavena bharatarṣabha | trīn śālvān caturō madrān sutān bharatasattama ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O bantog sa angkan ng Bharata, ang reynang iyon ay nagsilang ng pitong anak na lalaki kay Śava: tatlo ang naging mga pinuno sa lupain ng Śālva, at apat ang naging mga pinuno sa lupain ng Madra.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the importance of lineage and responsible succession in kṣatriya society: legitimate progeny ensure continuity of governance and the orderly transmission of authority across regions.
Vaiśampāyana reports that a queen bore seven sons by Śava; three became rulers associated with Śālva and four became rulers associated with Madra, indicating the branching of a royal line into multiple regional kingdoms.