Shloka 6
मोक्षमेव व्यवस्यामि बन्धो हि व्यसनं महत् | सुवृत्तिमनुवर्तिष्ये तामहं पितुरव्ययाम्,अत: अब मैं इस निश्चयपर पहुँच रहा हूँ कि मोक्षके मार्गपर चलनेसे ही अपना कल्याण है। स्त्री-पुत्र आदिका बन्धन ही सबसे महान् दुःख है। आजसे मैं अपने पिता वेदव्यासजीकी उस उत्तम वृत्तिका आश्रय लूँगा, जिससे पुण्यका कभी नाश नहीं होता
mokṣam eva vyavasyāmi bandho hi vyasanaṁ mahat | suvṛttim anuvartiṣye tām ahaṁ pitur avyayām ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Napagpasyahan ko na ang tanging layon ko ay ang paglaya (mokṣa), sapagkat ang pagkakabit at pagkagapos ay tunay na malaking kapahamakan. Mula sa araw na ito, susundin ko ang marangal at di-nalulupig na landas ng asal ng aking ama, si Vyāsa—yaong daan na hindi kailanman nawawala ang kabutihang bunga.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches vairāgya: worldly bonds (bandha), especially attachment to relationships and possessions, can become a profound source of suffering (vyasana). Therefore one should resolve upon mokṣa and adopt a steady, virtuous discipline (suvṛtti) that yields imperishable spiritual merit.
The speaker expresses a decisive inner turn: he declares a firm resolve to pursue liberation and to model his life on the exemplary, enduring conduct associated with his father Vyāsa, presenting renunciation and ethical discipline as the chosen path forward.