आह्वानमन्त्रप्रयोगः — Kuntī’s Invocations and the Birth-Portents of the Pāṇḍavas
स चरन् दक्षिण पार्श्व॑ रम्यं हिमवतो गिरे: । उवास गिरिपृष्ठेषु महाशालवनेषु च,वे हिमालयके दक्षिण भागकी रमणीय भूमिमें विचरते हुए पर्वतके शिखरोंपर तथा ऊँचे शालवृक्षोंसे सुशोभित वनोंमें निवास करते थे
sa caran dakṣiṇa-pārśvaṁ ramyaṁ himavato gireḥ | uvāsa giri-pṛṣṭheṣu mahā-śāla-vaneṣu ca ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Habang gumagala sa kaaya-ayang timog na gilid ng kabundukang Himālaya, nanirahan siya sa mga gulod ng bundok at sa mga gubat na pinapalamutian ng matatayog na punong śāla. Binibigyang-diin ng sipi ang buhay ng pagpipigil at kasimplehan—paghahanap ng pag-iisa sa kalikasan sa halip na pagpapakitang-dangal sa daigdig—na nagpapahiwatig ng disiplina at katatagang panloob.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights a disciplined, simple mode of life—dwelling in remote mountain ridges and forests—implying restraint, detachment from luxury, and steadiness of conduct (a supportive backdrop for dharmic living).
The narrator describes the person in question wandering along the beautiful southern side of the Himālaya and residing on mountain heights and in forests rich with tall śāla trees.