आह्वानमन्त्रप्रयोगः — Kuntī’s Invocations and the Birth-Portents of the Pāṇḍavas
ततस्तु वरयित्वा तामानीय भरतर्षभः । विवाहं कारयामास विदुरस्य महामते:,तब इन भरतश्रेष्ठने उसका वरण किया और उसे अपने यहाँ ले आकर उसके साथ परम बुद्धिमान् विदुरजीका विवाह कर दिया
tatastu varayitvā tām ānīya bharatarṣabhaḥ | vivāhaṃ kārayāmāsa vidurasya mahāmateḥ ||
Pagkaraan, ang pinakadakila sa angkan ng Bharata, matapos siyang piliin, ay dinala siya sa sariling tahanan at maayos na ipinaganap ang kasal para kay Vidura, ang dakilang may malawak na pag-iisip. Ipinapakita ng salaysay ang isang gawaing may pananagutang panlipunan ayon sa dharma: ang pag-aayos ng isang wastong, kinikilalang pag-iisang-dibdib para sa isang karapat-dapat, upang mapanatili ang kaayusan at dangal ng buhay-pamilya.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dharmic responsibility in arranging a proper marriage for a deserving person—upholding social and ritual propriety (vivāha-saṃskāra) and ensuring orderly household life.
A leading Bharata/Kuru figure selects the woman, brings her, and formally has the marriage ceremony performed for Vidura, indicating an arranged and duly sanctioned union.