Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
ततः सेनामुपादाय पाण्डु्नानाविधध्वजाम् | प्रभूतहस्त्यश्वयुतां पदातिरथसंकुलाम्,तत्पश्चात् वे नाना प्रकारकी ध्वजा-पताकाओंसे युक्त और बहुसंख्यक हाथी, घोड़े, रथ एवं पैदलोंसे भरी हुई भारी सेना लेकर मगधदेशमें गये। वहाँ राजगृहमें अनेक राजाओंका अपराधी बलाभिमानी मगधराज दीर्घ उनके हाथसे मारा गया
tataḥ senām upādāya pāṇḍūnānāvidhadhvajām | prabhūtahasty-aśvayutāṁ padāti-ratha-saṅkulām ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, dinala nila ang malaking hukbo ng mga Pāṇḍava—napapalamutian ng sari-saring watawat at bandila, hitik sa mga elepante at kabayo, at siksik sa mga kawal na naglalakad at mga karwaheng pandigma—at tumungo sa lupain ng Magadha. Doon sa Rājagṛha, ang mapagmataas na haring Magadha na si Dīrgha, na kilala sa paglapastangan sa maraming hari, ay napatay sa kanilang mga kamay.
वैशम्पायन उवाच
Power and kingship are portrayed as accountable to dharma: arrogance and repeated offenses against other rulers invite corrective action, and military force is framed as legitimate only when aligned with restoring order and restraining wrongdoing.
The narrator describes the Pāṇḍavas taking a large, well-equipped army with many banners, elephants, horses, chariots, and infantry, marching to Magadha, and killing the Magadhan king Dīrgha at Rājagṛha, who is characterized as an arrogant offender against many kings.