Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि पाण्डुदिग्विजये दादशाधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate ādiparvaṇi sambhavaparvaṇi pāṇḍudigvijaye dvādaśādhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Sa gayon, sa Śrī Mahābhārata, sa loob ng Ādi Parva at lalo na ng Sambhava Parva, nagtatapos ang ika-isang daan at labing-dalawang kabanata, hinggil sa digvijaya—ang kampanya ng pananakop—ni Pāṇḍu. Ang pangwakas na kolofon na ito ay tanda ng pagwawakas ng isang yunit ng salaysay na naglalarawan sa pagpapalawak ng kaharian bilang gawaing pampulitika na nangangailangan ng pagpipigil at pagsunod sa dharma, hindi lamang ng pagsalakay.
वैशम्पायन उवाच
As a colophon, the verse primarily teaches how the epic frames power within textual and ethical order: royal conquest (digvijaya) is presented as a dharma-governed responsibility, and the colophon signals closure and accountability of the narrative unit rather than celebrating violence for its own sake.
This line is not spoken dialogue but a chapter-ending marker stating that the account of Pāṇḍu’s digvijaya belongs to the Ādi Parva (Sambhava Parva) and that the one-hundred-and-twelfth chapter has concluded.