Shloka 9
पाण्डोः प्रव्रज्या-व्रतवर्णनम् | Pāṇḍu’s Resolve for Renunciation and Forest Discipline
वैशम्पायन उवाच अथ शुश्राव विप्रेभ्यो गान्धारीं सुबलात्मजाम् | आराध्य वरदं देवं भगनेत्रहरं हरम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! इसके बाद भीष्मजीने ब्राह्मणोंसे गान्धारराज सुबलकी पुत्री शुभलक्षणा गान्धारीके विषयमें सुना कि वह भगदेवताके नेत्रोंका नाश करनेवाले वरदायक भगवान् शंकरकी आराधना करके अपने लिये सौ पुत्र होनेका वरदान प्राप्त कर चुकी है। भारत! जब इस बातका ठीक-ठीक पता लग गया, तब कुरुपितामह भीष्मने गान्धारराजके पास अपना दूत भेजा। धृतराष्ट्र अंधे हैं, इस बातको लेकर सुबलके मनमें बड़ा विचार हुआ
vaiśampāyana uvāca atha śuśrāva viprebhyo gāndhārīṃ subalātmajām | ārādhya varadaṃ devaṃ bhaganetra-haraṃ haram ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, narinig ni (Bhīṣma) mula sa mga brāhmaṇa ang tungkol kay Gāndhārī, anak ni Subala na hari ng Gandhāra—na sinamba niya si Hara (Śiva), ang diyos na nagbibigay-biyaya na tanyag bilang sumira sa mga mata ni Bhaga, at nakamtan niya ang isang kaloob para sa sarili (tungkol sa pagkakaroon ng maraming anak na lalaki).
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how human plans—especially royal alliances aimed at securing heirs—often rely on perceived spiritual merit and divine sanction. It invites ethical reflection on whether seeking power through promised progeny aligns with dharma, and how devotion (ārādhana) is believed to yield consequential worldly outcomes.
Bhīṣma learns from brāhmaṇas about Gāndhārī of Gandhāra: she has worshipped Śiva (Hara), known as the destroyer of Bhaga’s eyes, and has received a boon connected with having many sons. This information becomes a significant factor in the Kuru court’s consideration of a marriage alliance.