Ādi Parva, Adhyāya 103 — Dhṛtarāṣṭra–Gāndhārī Vivāha: Proposal, Consent, and the Vow
सचाश्रचिरूपसदृशो देवतुल्यपराक्रम: । सर्वासामेव नारीणां चित्तप्रमथनो रह:,विचित्रवीर्यका रूप अश्विनीकुमारोंक समान था। वे देवताओंके समान पराक्रमी थे। एकान्तमें वे सभी नारियोंके मनको मोह लेनेकी शक्ति रखते थे
sa cāśrucirūpasadṛśo devatulyaparākramaḥ | sarvāsām eva nārīṇāṃ cittapramathano rahaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Siya’y may anyong kagila-gilalas at taglay ang tapang na kasinglakas ng mga diyos. Sa lihim na dako, may kapangyarihan siyang guluhin at bihagin ang isipan ng lahat ng babae—isang pang-akit na lalo pang tumitindi sa pagtatago, kung saan ang pagnanasa’y mas madaling manaig sa pagpipigil at kagandahang-asal.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how beauty and power can become ethically dangerous when joined with secrecy: private settings can weaken social and personal restraints, so dharma requires vigilance, self-control, and accountability in conduct.
Vaiśampāyana is describing a man’s extraordinary attractiveness and godlike valor, emphasizing that in secluded/private situations he could strongly captivate women’s minds—setting up the narrative consequences that such allure can produce.