Shloka 6
Ādi Parva, Adhyāya 103 — Dhṛtarāṣṭra–Gāndhārī Vivāha: Proposal, Consent, and the Vow
कीर्त्यमानेषु राज्ञां तु तदा नामसु सर्वश:ः । एकाकिन तदा भीष्म॑ वृद्ध शान्तनुनन्दनम्,उस समय सब ओर राजाओंके नाम ले-लेकर उन सबका परिचय दिया जा रहा था। इतनेमें ही शान्तनुनन्दन भीष्म, जो अब वृद्ध हो चले थे, वहाँ अकेले ही आ पहुँचे। उन्हें देखकर वे सब परम सुन्दरी कन्याएँ उद्विग्न-सी होकर, ये बूढ़े हैं, ऐसा सोचती हुई वहाँसे दूर भाग गयीं
kīrtyamāneṣu rājñāṃ tu tadā nāmasu sarvaśaḥ | ekākīnaṃ tadā bhīṣmaṃ vṛddhaṃ śāntanunandanam ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Habang ipinahahayag sa lahat ng panig ang mga pangalan ng mga hari at isa-isa silang ipinakikilala, dumating doon nang mag-isa si Bhīṣma—anak ni Śāntanu, ngayo’y may katandaan na. Pagkakita sa kanya, nabalisa ang mga dalagang ubod ng ganda; iniisip lamang, “Matanda na siya,” kaya sila’y umurong palayo sa lugar na iyon.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how social perception—especially regarding age and suitability—shapes human reactions. It implicitly contrasts Bhīṣma’s stature and duty-bound life with the maidens’ instinctive preference, showing how worldly criteria can override reverence.
As the assembled kings are being formally introduced by name, the elderly Bhīṣma arrives alone. The maidens, unsettled by his age and assuming him unsuitable, move away and flee from the spot.