Ādi Parva, Adhyāya 103 — Dhṛtarāṣṭra–Gāndhārī Vivāha: Proposal, Consent, and the Vow
ततोअस्त्रं वारुणं सम्यग् योजयामास कौरव: । तेनाश्चांश्वतुरो5मृद्नाच्छाल्वराजस्य भूपते,जनमेजय! तदनन्तर कुरुनन्दन भीष्मने धनुषपर उचित रीतिसे वारुणास्त्रका संधान किया और उसके द्वारा शाल्वराजके चारों घोड़ोंको रौंद डाला
tato 'straṃ vāruṇaṃ samyag yojayāmāsa kauravaḥ | tenāś cāśvaturō 'mṛdnāc chālvarājasya bhūpate, janamejaya |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, maingat na pinakilos ng bayani ng Kaurava ang sandatang Varuṇa. Sa pamamagitan nito, dinurog niya ang apat na kabayong humihila sa karwahe ni Haring Śālva—O Haring Janamejaya—at ginawang tiyak na bentahe sa digmaan ang disiplinadong paghawak sa mga sandatang makalangit.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights disciplined, correct application of power: mastery (samyak) in using formidable means (astra) is portrayed as effective when guided by trained restraint and battlefield purpose, reflecting the kṣatriya ideal of skillful action rather than reckless force.
Bhīṣma, described as the Kaurava hero, invokes and deploys the Vāruṇāstra. By its force he destroys the four horses drawing King Śālva’s chariot, disabling Śālva’s mobility and gaining tactical advantage.