देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
स्वयंज्योतिर् अनुज्योतिर् आत्मज्योतिर् अचञ्चलः पिङ्गलः कपिलश्मश्रुः शास्त्रनेत्रस् त्रयीतनुः
svayaṃjyotir anujyotir ātmajyotir acañcalaḥ piṅgalaḥ kapilaśmaśruḥ śāstranetras trayītanuḥ
Siya ang Sariling-Liwanag; ang Liwanag na nagpapaliwanag sa lahat ng liwanag; ang panloob na Liwanag ng Sarili. Di-natitinag at di-nagagalaw; may kulay na kayumangging-ginto, at may balbas na gayon din. Ang Kanyang mga mata ay ang mga śāstra, at ang Kanyang katawan ay ang Triyī—ang tatlong Veda. Sa gayon nahahayag si Pati, ang Panginoong lampas sa pāśa, sa paśu bilang dalisay na kamalayan.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya; conveying the Shiva-Sahasranama)
It presents Shiva as svayaṃjyotiḥ—the self-revealing Light—supporting the Linga as the aniconic sign of pure consciousness that needs no external proof, only direct recognition through devotion and inner awareness.
Shiva is defined as the unshaken, self-existent illuminator (ātmajyotiḥ) who stands as Pati: the stable reality by which the pashu knows, and by whose grace the bonds (pasha) are transcended.
The verse points to contemplative upāsanā: meditating on Shiva as the inner light (ātmajyotiḥ) and aligning one’s vision with śāstra (śāstranetraḥ), a Pashupata-oriented discipline of steady awareness (acañcalaḥ) during japa and Linga-pūjā.