देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
रविर्विरोचनः स्कन्धः शास्ता वैवस्वतो जनः युक्तिरुन्नतकीर्तिश् च शान्तरागः पराजयः
ravirvirocanaḥ skandhaḥ śāstā vaivasvato janaḥ yuktirunnatakīrtiś ca śāntarāgaḥ parājayaḥ
Siya si Ravi, ang Araw na nagbibigay‑liwanag; si Virocana, ang Maningning; si Skandha, ang makapangyarihang lakas na sumusuporta at nangunguna; si Śāstā, ang banal na Tagapamahala at Guro; si Vaivasvata, kaugnay ng kaayusang solar at batas ng panahon; si Jana, ang Panginoon ng mga nilalang; si Yukti, ang simulain ng wastong pag‑unawa; si Unnatakīrti, na ang katanyagan ay patuloy na tumataas; si Śāntarāga, na ang pagnanasa’y napapawi tungo sa katahimikan; at si Parājaya, ang Di‑Nadadaig—na nagkakaloob ng pagwawagi laban sa tali (pāśa) para sa nakagapos na kaluluwa (paśu).
Suta Goswami (narrating the Shiva Sahasranama to the Sages of Naimisharanya)
This verse functions as a cluster of Shiva-names used in Linga-centered recitation: it frames Mahadeva as the illumining Pati (Ravi/Virocana) and the invincible liberator (Parājaya), supporting the devotee’s inner purification and steadiness in Linga-puja.
It presents Shiva-tattva as both transcendent and immanent: the cosmic light and order (Ravi, Vaivasvata), the inner guide and governor (Śāstā, Yukti), and the undefeated Lord who overcomes pāśa so the paśu may rest in śānta-bhāva (Śāntarāga, Parājaya).
Name-recitation (nāma-japa) as a Pāśupata-aligned discipline is implied: meditating on Shiva as Yukti (right method) and Śāntarāga (tranquilizing passion) supports restraint, clarity, and victory over inner obstacles during Linga-puja and yoga.