देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
अभिरामः सुशरणः सुब्रह्मण्यः सुधापतिः मघवान्कौशिको गोमान् विश्रामः सर्वशासनः
abhirāmaḥ suśaraṇaḥ subrahmaṇyaḥ sudhāpatiḥ maghavānkauśiko gomān viśrāmaḥ sarvaśāsanaḥ
Siya si Abhirāma, ang ligaya ng lahat; si Suśaraṇa, ang tiyak na kanlungan ng paśu na nakagapos; si Subrahmaṇya, ang tagapagkaloob ng banal na karunungan at wastong dharma; si Sudhāpati, Panginoon ng nektar ng kawalang-kamatayan. Siya si Maghavān, makapangyarihan at maningning; si Kauśika, ang tagakita na parang rishi ng panloob na liwanag; si Gomān, sagana sa mga “baka” ng dharma at kasaganaan; si Viśrāma, ang pahingahan ng kapayapaan ng lahat; at si Sarvaśāsana, ang makapangyarihang tagapamahala at tagapag-ayos ng lahat ng batas.
Suta Goswami (reciting the Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
This verse functions as a contemplative cluster of names for japa during Liṅga-pūjā: it presents Shiva as refuge (Suśaraṇa), inner rest (Viśrāma), and cosmic governor (Sarvaśāsana), guiding the worshipper (paśu) from fear and bondage (pāśa) toward surrender to the Lord (Pati).
Shiva-tattva is shown as simultaneously gracious and sovereign: He delights and attracts (Abhirāma), grants dharmic intelligence (Subrahmaṇya), bestows the nectar of deathlessness (Sudhāpati), and rules the order of the cosmos and karma (Sarvaśāsana).
Name-meditation (nāma-japa) within Liṅga-pūjā is implied: repeating these epithets with bhakti and inner recollection aligns the paśu toward the Pati, culminating in viśrānti (rest) and steadiness supportive of Pāśupata-oriented discipline.