देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
विरोचनः सुरगणो विद्येशो विबुधाश्रयः बालरूपो बलोन्माथी विवर्तो गहनो गुरुः
virocanaḥ suragaṇo vidyeśo vibudhāśrayaḥ bālarūpo balonmāthī vivarto gahano guruḥ
Siya si Virocana, ang Nagniningning; Siya ang mismong kapulungan ng mga Deva; ang Panginoon ng mga banal na vidya at kanlungan ng mga pantas. Nagpapakita Siya bilang kabataang anyo, ngunit Siya ang Dumudurog sa pagmamataas ng lakas. Siya ang mahiwagang Tagapagbagong-anyo at ang Di-masukat—ang Kataas-taasang Guru (Pati) na nagkakaloob ng tunay na kaalaman upang putulin ang pāśa ng pagkaalipin mula sa paśu.
Suta Goswami (narrating a Shiva Sahasranama tradition to the sages of Naimisharanya)
It frames Linga worship as approach to Shiva as the living Guru and inner Light (Virocana)—the refuge of the wise—so the devotee’s pasha (bondage) is weakened through knowledge (vidyā) and surrender to Pati.
Shiva-tattva is shown as simultaneously accessible (bālarūpa, gentle nearness) and transcendent (gahana, unfathomable), ruling over knowledge (vidyeśa) and effecting inner transformation (vivarta) that humbles egoic strength (balonmāthī).
The verse chiefly emphasizes jñāna-oriented Pashupata orientation: taking Shiva as Guru, cultivating inner illumination and humility—an essential prerequisite for effective Linga-pūjā and yogic release of the pashu from pasha.