देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
अमृतः शाश्वतः शान्तो बाणहस्तः प्रतापवान् कमण्डलुधरो धन्वी वेदाङ्गो वेदविन्मुनिः
amṛtaḥ śāśvataḥ śānto bāṇahastaḥ pratāpavān kamaṇḍaludharo dhanvī vedāṅgo vedavinmuniḥ
Siya ang Amṛta—di-namamatay; walang hanggan; at kapayapaan mismo. May mga palaso sa Kanyang kamay, Siya’y nagliliwanag sa banal na kapangyarihan. Taglay ang kamaṇḍalu (sisidlang-tubig ng asceta) at may hawak na busog, Siya ang Vedāṅga—bahagi ng Veda—ang nakaaalam ng Veda; ang dakilang Muni (Pati) na nagpapalaya sa paśu (kaluluwang indibidwal) mula sa pāśa (pagkagapos).
Suta Goswami (narrating Shiva-Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
It praises Shiva’s core tattva—immortal, eternal, and peaceful—while also presenting Him as both ascetic and protector; Linga worship centers on this Pati who grants śānti and liberation to the paśu.
Shiva is portrayed as amṛta (beyond decay), śāśvata (unchanging reality), and śānta (the ground of peace), yet also as a powerful Lord who acts in the world—integrating transcendence with divine governance.
The kamaṇḍalu and the epithet muni point to the ascetic-yogic discipline central to Pāśupata orientation—purification, restraint, and Veda-aligned contemplation—under Shiva as the Veda-knower.