देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
शाखो विशाखो गोशाखः शिवो नैकः क्रतुः समः गङ्गाप्लवोदको भावः सकलः स्थपतिः स्थिरः
śākho viśākho gośākhaḥ śivo naikaḥ kratuḥ samaḥ gaṅgāplavodako bhāvaḥ sakalaḥ sthapatiḥ sthiraḥ
Siya si Śākha at Viśākha, ang Maraming-Sanga na lumalawak bilang pag-iingat; si Gośākha, tagapangalaga ng mga kawan. Siya si Śiva—ang Mapagpalang Panginoon—ngunit hindi nakukulong sa iisang anyo lamang. Siya si Kratu, ang lakas ng handog na Veda, at si Sama, ang pantay at walang kinikilingan. Siya ang tubig ng banal na pag-apaw ng Gaṅgā; si Bhāva, ang simulain ng Pag-iral; si Sakala, ang Kabuuan; si Sthapati, ang Makalangit na Arkitekto; at si Sthira, ang di-natitinag na Matatag.
Suta Goswami (narrating the Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
By naming Shiva as Sakala and Sthapati, the verse frames Linga worship as approaching the complete Pati who both manifests the cosmos and establishes sacred order; the Linga becomes the stable focus for that all-pervading Lord.
It presents Shiva as simultaneously transcendent and immanent: beyond limitation (naika), yet present as sacrifice (kratu), purity (Gaṅgā’s waters), existence itself (bhāva), and the steadfast ground (sthira) supporting all pashus.
Kratu points to Vedic-yajña offered to Shiva, while Gaṅgāplavodaka implies purification (snāna/ācamana) as a preparatory limb of Shiva-pūjā; inwardly, it supports Pāśupata discipline through equality (sama) and steadiness (sthira).