देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
धैर्याग्र्यधुर्यो धात्रीशः शाकल्यः शर्वरीपतिः परमार्थगुरुर् दृष्टिर् गुरुर् आश्रितवत्सलः
dhairyāgryadhuryo dhātrīśaḥ śākalyaḥ śarvarīpatiḥ paramārthagurur dṛṣṭir gurur āśritavatsalaḥ
Siya ang pinakadakilang tagapasan ng matatag na tapang, ang kataas-taasang tagapagtaguyod na karapat-dapat magdala ng lahat ng pasanin; ang Panginoon ng Dhātrī, sandigan ng sansinukob; ang Ganap na Buo; ang Panginoon ng Gabi; ang Guru ng sukdulang katotohanan; ang mismong Tamang Pananaw; ang Guro; at ang mahabaging tagapagtanggol ng mga kumakalinga sa Kanya.
Suta Goswami (narrating the Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
It frames the Linga-Pati (Shiva) as both the sustaining Lord and the compassionate refuge of the devotee, making Linga-puja not merely ritual but surrender to Pati who bears the burden of the Pashu’s bondage.
Shiva is presented as Paramārtha-Guru (revealer of ultimate reality) and Dṛṣṭi (spiritual insight itself), indicating that liberation arises by His grace as the supreme Teacher who grants right vision beyond Pāśa (bondage).
The verse primarily emphasizes śaraṇāgati (taking refuge) and guru-bhāva—approaching Shiva as the inner Guru; this aligns with Pāśupata-oriented discipline where right vision (dṛṣṭi) and surrender mature into release of the Pashu from Pāśa.