देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
अनिर्विण्णो गुणग्राही कलङ्काङ्कः कलङ्कहा स्वभावरुद्रो मध्यस्थः शत्रुघ्नो मध्यनाशकः
anirviṇṇo guṇagrāhī kalaṅkāṅkaḥ kalaṅkahā svabhāvarudro madhyasthaḥ śatrughno madhyanāśakaḥ
Hindi Siya kailanman nanlulumo; nauunawa Niya ang katotohanan ng mga guṇa. Taglay Niya ang tanda na nagpapabanal sa lahat, ngunit Siya rin ang pumupuksa sa lahat ng dungis. Siya si Rudra sa Kanyang likas na kalikasan; nananatili sa gitna bilang walang-kinikilingang saksi, pinapatay Niya ang mga kaaway na puwersa at tinutunaw ang “gitna”—ang tabing na namamagitan at nagpapatuloy ng pagkaalipin.
Suta Goswami (narrating Shiva’s names within the Linga Purana discourse)
It frames Shiva as the remover of kalanka (taint) and the impartial inner witness; in Linga-puja this supports worship for purification (mala-kṣaya) and for the grace of Pati that loosens pāśa (bondage) upon the pashu (soul).
Shiva is shown as intrinsically Rudra (svabhāvarudra), untouched by dejection, yet actively dissolving impurity and hostile forces; as madhyastha He remains the steady witness while granting transformative destruction that leads the soul toward liberation.
The verse aligns with Pashupata-oriented inner discipline: maintaining witness-consciousness (madhyastha-bhāva) while invoking Rudra to destroy inner ‘enemies’ (kāma, krodha, etc.) and the intervening veil (madhya) that sustains bondage.