देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
श्रुतिप्रकाशः श्रुतिमान् एकबन्धुर् अनेकधृक् श्रीवल्लभशिवारम्भः शान्तभद्रः समञ्जसः
śrutiprakāśaḥ śrutimān ekabandhur anekadhṛk śrīvallabhaśivārambhaḥ śāntabhadraḥ samañjasaḥ
Siya ang liwanag ng mga Veda at ang Nakaaalam ng mga Veda; ang iisang kamag-anak ng lahat, na nagtataglay ng sari-saring anyo. Minamahal ni Śrī, ang Tagapagpasimula ng kabanalan sa Śiva; Siya ang Mapayapa at Mapagpala—laging maayos at wasto ang sukat.
Suta Goswami (narrating the Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
By naming Śiva as Śrutiprakāśa and Śrutimān, the verse establishes Linga-pūjā as Veda-aligned worship: the Linga signifies the very source and light of Śruti, making devotion a means to move from pāśa (bondage) toward śānti (peace).
Śiva is portrayed as Pati: the one true kin (ekabandhu) of all paśus (souls), simultaneously transcendent yet sustaining many forms (anekadhṛk), and essentially auspicious, peaceful, and perfectly ordered (śāntabhadra, samañjasaḥ).
The verse supports nāma-japa and sahasranāma recitation in Linga-pūjā, emphasizing contemplative alignment with Śruti (Vedic truth) to cultivate śānti—an inner mark of Pāśupata discipline.