देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
स्कन्धः स्कन्धधरो धुर्यः प्रकटः प्रीतिवर्धनः अपराजितः सर्वसहो विदग्धः सर्ववाहनः
skandhaḥ skandhadharo dhuryaḥ prakaṭaḥ prītivardhanaḥ aparājitaḥ sarvasaho vidagdhaḥ sarvavāhanaḥ
Siya ang haligi ng pag-asa at sandigan, ang Tagapasan ng bigat ng sansinukob, ang pangunahing pinuno; hayag at kusang nagpapakilala, at nagpapalago ng galak ng debosyon. Siya’y di-matatalo, matiisin sa lahat, lubhang marunong at mapanuri; at Siya ang nagdadala at gumagabay sa lahat ng sasakyan—sa lahat ng paraan ng paglalakbay ng mga nilalang sa loob ng pagkakagapos tungo sa paglaya.
Suta Goswami
As part of the Shiva Sahasranama, this verse supports nāma-japa in Linga-pūjā: it frames the Linga as the manifest (prakaṭa) Pati who sustains the cosmos and increases the devotee’s prīti (devotional joy).
It presents Shiva as Pati—the invincible and all-enduring sustainer (skandha, skandhadhara) who is self-revealing (prakaṭa) and supremely discerning (vidagdha), guiding pashus (souls) beyond pasha (bondage).
The implied practice is Sahasranāma-japa during Linga-pūjā; in a Pāśupata sense, steady remembrance of the unconquered Lord (aparājita) builds endurance (sarvasaha) and devotion (prītivardhana) that supports liberation-oriented discipline.