देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
निष्कण्टकः कृतानन्दो निर्व्याजो व्याजमर्दनः सत्त्ववान् सात्त्विकः सत्यकीर्तिस्तम्भकृतागमः
niṣkaṇṭakaḥ kṛtānando nirvyājo vyājamardanaḥ sattvavān sāttvikaḥ satyakīrtistambhakṛtāgamaḥ
Siya ang Walang-Tinik, ang nag-aalis ng lahat ng hadlang; ang Tagapagkaloob ng ganap na ananda. Siya’y walang daya at pumupuksa sa pagkukunwari. Siya’y puspos ng sattva, ang mismong anyo ng kadalisayan; ang Kanyang katanyagan ay nakaugat sa katotohanan. At Siya ang Tagapaghayag ng mga Āgama sa pamamagitan ng haliging kosmiko—na nahahayag bilang Linga—na siyang nagtatatag sa landas ng Śaiva Siddhānta.
Suta Goswami (narrating the Shiva Sahasranama to the sages at Naimisharanya)
It identifies Shiva as the revealer of the Āgamas through the “pillar” (stambha), pointing to the Linga as the authoritative symbol and locus through which right Śaiva worship and doctrine are established.
Shiva is presented as Pati who is intrinsically pure (sāttvika), truth-founded, free from deceit, and the remover of obstacles and hypocrisy—qualities that loosen pasha (bondage) and steady the pashu (soul) toward liberation.
The verse emphasizes sāttvika discipline—truthfulness and inner purity—aligned with Agamic/Linga-centered worship; such cultivation supports Pāśupata-oriented sādhanā by reducing hypocrisy and strengthening sattva.