देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
स्ववशः सवशः स्वर्गः स्वरः स्वरमयस्वनः बीजाध्यक्षो बीजकर्ता धनकृद् धर्मवर्धनः
svavaśaḥ savaśaḥ svargaḥ svaraḥ svaramayasvanaḥ bījādhyakṣo bījakartā dhanakṛd dharmavardhanaḥ
Siya ang may sariling paghahari, laging nasa Kanyang kapangyarihan, at pinasasakop ang lahat sa Kanyang kapangyarihan. Siya mismo ang Langit, ang unang himig, at ang tunog na hinabi mula sa lahat ng himig. Siya ang namumuno sa binhi at ang lumikha ng binhi; Siya ang nagbibigay ng kasaganaan at nagpapalago ng dharma.
Suta Goswami (narrating Shiva’s Sahasranama to the sages at Naimisharanya)
It frames Shiva as the bīja (causal seed) and its adhikārin (overseer), supporting the Linga as the sign of the unmanifest cause from which manifestation and dharma arise.
Shiva is shown as svavaśa (absolutely independent Pati) and savaśa (the one who brings all under His governance), while also being nāda/svara—the subtle sonic principle through which order and consciousness are revealed.
The epithets svara and svaramayasvana point to nāda-anusandhāna (inner sound contemplation) alongside Linga-pūjā, aligning devotion with yogic interiorization in a Pāśupata-oriented way.