देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
मनो बुद्धिरहङ्कारः क्षेत्रज्ञः क्षेत्रपालकः तेजोनिधिर् ज्ञाननिधिर् विपाको विघ्नकारकः
mano buddhirahaṅkāraḥ kṣetrajñaḥ kṣetrapālakaḥ tejonidhir jñānanidhir vipāko vighnakārakaḥ
Siya ang Manas (Isip), Buddhi (Talino), at Ahaṅkāra (damdaming ‘ako’). Siya ang Kṣetrajña, ang Nakaaalam ng ‘bukid’ (kaluluwang nasa katawan), at siya rin ang Kṣetrapālaka, Tagapagbantay ng ‘bukid’ (Panginoong namamahala sa paglalaman-tao). Siya ang Tejonidhi at Jñānanidhi—kayamanan ng banal na liwanag at kayamanan ng kaalamang nagpapalaya. Siya ang Vipāka, ang paghinog ng karma tungo sa bunga; at si Vighnakāraka, ang Nagdudulot ng mga hadlang—upang pigilan ang paśu na nakagapos sa pāśa at ituwid ito patungo sa Pati.
Suta Goswami (narrating Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
It frames Linga worship as inner worship: offering mind (manas), intellect (buddhi), and ego (ahaṅkāra) into Shiva, recognizing him as both the indwelling knower and the sovereign guardian of embodied life.
Shiva-tattva is shown as transcendent-yet-immanent: he pervades the psycho-physical instruments as their power, while also standing as Kṣetrapālaka—the supreme Pati who governs karma’s fruition and grants jñāna that loosens pasha (bondage).
A Pāśupata-oriented discipline of inner purification: observing the play of mind–intellect–ego, surrendering them to Shiva, and accepting karmic vipāka and even ‘obstacles’ as Shiva’s governance that redirects the paśu toward liberation.