शरभप्रादुर्भावो नाम षण्णवतितमोऽध्यायः (जलन्धरविमर्दनम्)
दुर्मदेनाविनीतात्मा दोर्भ्यामास्फोट्य दोर्बलात् सुदर्शनाख्यं यच्चक्रं तेन हन्तुं समुद्यतः
durmadenāvinītātmā dorbhyāmāsphoṭya dorbalāt sudarśanākhyaṃ yaccakraṃ tena hantuṃ samudyataḥ
Nabulag ng masamang pagmamataas at di napigil ang diwa, pinagbangga niya ang kanyang dalawang bisig sa pagyayabang; at sa pag-asa sa diskong tinatawag na Sudarśana, tumindig siyang may balak pumatay. Ngunit ang gayong pagmamataas ay siya ring pasha—tali ng pagkagapos—na di makalalaban sa banal na kapangyarihan ni Pati, ang Panginoong tanging nagtatakda ng tagumpay at pagkatalo.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It warns that durmada (spiritual pride) is a pasha that blocks true Linga-bhakti; external power and display cannot replace inner vinaya (discipline) before Pati, the Lord worshiped through the Linga.
By implication, it places ultimate agency beyond weapons and ego—Shiva-tattva as Pati is the supreme governor of outcomes, before whom the pashu (individual soul) must relinquish arrogance and seek grace.
The takeaway aligns with Pashupata discipline: restraining pride and cultivating self-control (vinaya) as a prerequisite for effective puja and for yogic progress from pasha-bound identity toward Pati-awareness.