अध्याय ९६: शरभ-प्रादुर्भावः, नृसिंह-दर्पशमनम्, विष्णोः शिवस्तुतिः, फलश्रुति
अदृष्टपूर्वैरन्यैश् च वेष्टितो वीरवन्दितः कल्पान्तज्वलनज्वालो विलसल्लोचनत्रयः
adṛṣṭapūrvairanyaiś ca veṣṭito vīravanditaḥ kalpāntajvalanajvālo vilasallocanatrayaḥ
Napapaligiran Siya ng iba pang mga kababalaghang nilalang na di pa nakita noon, at pinupuri ng matatapang; naglalagablab na parang apoy sa wakas ng kalpa, nagniningning ang tatlong mata—inihahayag ang Pati na sa isang sulyap ay nilulusaw ang pāśa, ang gapos ng paśu.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It frames Shiva as the kalpānta-like blazing Presence—an icon of the Linga as the transcendent Pati whose manifest radiance is worthy of heroic praise and devotional approach.
Shiva-tattva is shown as awe-inspiring and world-transcending: the Three-Eyed Lord whose power resembles cosmic dissolution, indicating sovereignty over creation, maintenance, and withdrawal.
The verse supports Pāśupata-bhāva in worship—meditating on Shiva as Trinetra and Kalpāntāgni, cultivating dispassion and surrender so the paśu may be freed from pāśa under Pati’s grace.