अध्याय ९६: शरभ-प्रादुर्भावः, नृसिंह-दर्पशमनम्, विष्णोः शिवस्तुतिः, फलश्रुति
नीलमेघाञ्जनाकारभीषणश्मश्रुरद्भुतः वादखण्डम् अखण्डाभ्यां भ्रामयंस्त्रिशिखं मुहुः
nīlameghāñjanākārabhīṣaṇaśmaśruradbhutaḥ vādakhaṇḍam akhaṇḍābhyāṃ bhrāmayaṃstriśikhaṃ muhuḥ
Kahanga-hanga at kakila-kilabot—ang anyo’y tulad ng bughaw na ulap-ulan, ang balbas ay nakapanghihilakbot—paulit-ulit Niyang iniinog ang tatluhang trishula; at sa mga kamay na di napuputol ang galaw, iwinawasiwas Niya ang sandatang pangdigma na wari’y nagpapaugong ng sigaw ng digmaan. Sa nakapanghihilakbot na ningning na ito, ang Pati ay inihahayag bilang di-matatalong kapangyarihan na dumudurog sa pāśa, ang gapos ng paśu.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It frames Shiva as the sovereign Pati whose fierce, protective power destroys obstacles and bondage; in Linga worship, this supports meditating on the Linga as the formless source behind even Rudra’s formidable manifest form.
Shiva-tattva appears as both wondrous and terrifying—transcendent yet manifest—revealing the Lord’s capacity to subdue ignorance and sever pāśas, thereby freeing the paśu toward liberation.
A contemplative upāsanā aligned with Pāśupata orientation: visualizing Mahadeva with triśūla and awe-inspiring splendor to cultivate vairāgya, dissolve fear-born bondage, and stabilize devotion during Linga-pūjā.