अविमुक्तक्षेत्रमाहात्म्य — काशी-वाराणसी में मोक्ष, लिङ्ग-तीर्थ-मानचित्र, और उपासना-विधि
निषेवितं चारुसुगन्धिपुष्पकैः क्वचित् सुपुष्पैः सहकारवृक्षैः लतोपगूढैस्तिलकैश् च गूढं प्रगीतविद्याधरसिद्धचारणम्
niṣevitaṃ cārusugandhipuṣpakaiḥ kvacit supuṣpaiḥ sahakāravṛkṣaiḥ latopagūḍhaistilakaiś ca gūḍhaṃ pragītavidyādharasiddhacāraṇam
Sa ilang pook, dinarayo ito dahil sa magaganda at mababangong bulaklak; sa iba naman, dahil sa mga punong mangga (sahakāra) na hitik sa maririkit na pamumulaklak. Nakakubli sa yakap ng mga baging at natatabingan ng mga halamang linga (tila), ang banal na dako’y umaalingawngaw sa mga awit ng Vidyādhara, Siddha, at Cāraṇa—isang himig at hangin na angkop sa pagdatal ni Pati, Panginoong Śiva.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It portrays the Shiva-kshetra as naturally sanctified—fragrant, secluded, and praised by perfected beings—implying that Linga worship flourishes where sattva and purity support devotion and inner stillness for approaching Pati.
By depicting a space that draws Siddhas and celestial singers, the verse indirectly signals Shiva-tattva as the supreme attracting Reality (Pati) whose presence purifies the field of experience, loosening pasha and elevating the pashu toward liberation.
Seclusion and purity of place—key supports for Pāśupata-oriented sādhanā and Linga-pūjā—are highlighted: a quiet, fragrant, concealed grove conducive to japa, dhyāna, and worship.