Adhyaya 89: शौचाचारलक्षणम् — सदाचार, भैक्ष्यचर्या, प्रायश्चित्त, द्रव्यशुद्धि, आशौच-निर्णय
पक्षिणी मातुलानां च सोदराणां च वा द्विजाः भूपानां मण्डलीनां च सद्यो नीराष्ट्रवासिनाम्
pakṣiṇī mātulānāṃ ca sodarāṇāṃ ca vā dvijāḥ bhūpānāṃ maṇḍalīnāṃ ca sadyo nīrāṣṭravāsinām
O mga dalawang-ulit na isinilang! Kapag ang isang babaeng ibon ay naging masamang palatandaan kaugnay ng mga tiyuhin sa ina (mātula) o ng sariling mga kapatid, at gayundin para sa mga hari at mga pinunong panlalawigan, ipinahihiwatig nito na ang mga naninirahang walang kaharian—salat sa matatag na kapangyarihan—ay mabilis na mapapahamak at mapapalayas. Lumilitaw ang gayong mga pangitain kapag humihigpit ang tali (pāśa) ng adharma at iniuurong ng Panginoon, ang Pati, ang Kanyang mapagkalingang kaayusan mula sa lupain.
Suta Goswami (narrating to the sages at Naimisharanya)
It frames social and political instability as a dharmic consequence: when Shiva (Pati) is not honoured and adharma increases, ominous signs arise and protection over the realm diminishes, urging rulers to restore order through Shiva-centered dharma and worship.
Implicitly, Shiva-tattva is the sustaining sovereignty behind cosmic and civic order: when His grace supports dharma, the land is stable; when pāśa (bondage born of adharma) dominates, beings (paśu) experience loss, exile, and collapse of worldly supports.
No specific rite is named; the takeaway is nimitta-awareness and corrective dharma—propitiatory Shiva-pūjā, purification, and disciplined conduct aligned with Pāśupata/Shaiva ethics to avert decline.