Adhyaya 89: शौचाचारलक्षणम् — सदाचार, भैक्ष्यचर्या, प्रायश्चित्त, द्रव्यशुद्धि, आशौच-निर्णय
अत ऊर्ध्वं पुनश्चापि अदुष्टापतितेषु च भैक्ष्यचर्या हि वर्णेषु जघन्या वृत्तिरुच्यते
ata ūrdhvaṃ punaścāpi aduṣṭāpatiteṣu ca bhaikṣyacaryā hi varṇeṣu jaghanyā vṛttirucyate
Pagkaraan nito, at higit pang sumunod, kahit sa mga hindi masama at hindi nalalaglag sa dharma, ang pamumuhay sa limos ay sinasabing pinakamababang paraan ng kabuhayan para sa mga uri ng lipunan. Kaya dapat panatilihin ang matuwid na ikabubuhay, upang ang debosyon kay Pati (Śiva) ay maisagawa nang walang dungis ng pag-asa sa iba at katamaran na nagpapalakas sa pāśa (pagkagapos) sa loob ng paśu (indibidwal na kaluluwa).
Suta Goswami
It frames Shiva-bhakti as supported by dharmic self-discipline: a stable, righteous livelihood prevents tamas and dependency from weakening one’s steadiness in worship and vrata.
By implication, Śiva as Pati is approached through purity of conduct; when the paśu reduces pāśa-like habits (laziness, unethical dependence), devotion becomes fit for the Lord who is the upholder of dharma.
Not a specific rite, but a preparatory discipline aligned with Pāśupata restraint: choosing a proper vṛtti (livelihood) to support tapas, japa, and regular Linga-pūjā without moral compromise.