Adhyaya 89: शौचाचारलक्षणम् — सदाचार, भैक्ष्यचर्या, प्रायश्चित्त, द्रव्यशुद्धि, आशौच-निर्णय
चरेद्यदि भवेन्नारी पुमांसं दक्षिणे लभेत् स्त्रीणां मैथुनकाले तु पापग्रहविवर्जिते
caredyadi bhavennārī pumāṃsaṃ dakṣiṇe labhet strīṇāṃ maithunakāle tu pāpagrahavivarjite
Kung sa panahong mabunga ang paggalaw ng babae at ang binhi ng lalaki ay mailagay sa kanang panig, nakakamit ang isang anak na lalaki—lalo na kung ang pagsasama ay naganap sa oras na malaya sa di-mapalad na impluwensiya ng mga planeta. Sa ganitong maayos na paglilihi, ang paśu (kaluluwang may katawan) ay pumapasok sa katawan sa ilalim ng mas malinis na pāśa (pagkagapos), kaya higit na angkop sa Shiva-sādhana na nakatuon sa Pati, ang Panginoong Mahādeva.
Suta Goswami (narrating Purāṇic injunctions to the sages of Naimisharanya)
It links dharmic timing and bodily discipline to spiritual fitness—suggesting that purity of kāla (time) and niyama supports a life more capable of Linga-centered Shiva-sadhana.
Implicitly, Shiva is the Pati beyond grahas and karmic afflictions; by reducing inauspicious conditions at conception, the pashu’s embodied life becomes less obstructed in turning toward the Pati.
Auspicious-time observance (kāla-śuddhi) using jyotiṣa considerations—avoiding pāpa-graha influence—functioning as a samskāra that supports later Shaiva vrata, japa, and Pāśupata-oriented discipline.