मुनिमोहशमनम्
Pāśupata-yoga, Siddhis, Puruṣa-darśana, Saṃsāra, and Prāṇa-Rudra Pañcāhutī
मानुष्यात्पशुभावश् च पशुभावान् मृगो भवेत् मृगत्वात्पक्षिभावश् च तस्माच्चैव सरीसृपः
mānuṣyātpaśubhāvaś ca paśubhāvān mṛgo bhavet mṛgatvātpakṣibhāvaś ca tasmāccaiva sarīsṛpaḥ
Mula sa kalagayang tao, ang paśu (kaluluwang nakagapos sa pāśa) ay maaaring mahulog sa kalagayang hayop; mula sa hayop maaari itong maging usa. Mula sa pagka-usa maaari itong maging ibon, at mula roon ay maging nilalang na gumagapang. Kaya ang jīva ay gumagala sa mabababang kapanganakan habang nakatali sa pāśa, hanggang sa muling humarap sa Pati, si Panginoong Śiva, ang tagapagpalaya.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It warns that without turning to Pati (Śiva) through devotion and right practice, the paśu (bound soul) can descend into lower embodiments; Linga-worship is implied as a stabilizing, liberating orientation toward Śiva that cuts pāśa.
By implication, Śiva is Pati—the sovereign Lord beyond transmigration—while the jīva as paśu wanders under bondage; liberation requires grace and alignment with Śiva-tattva rather than mere worldly merit.
The verse itself emphasizes saṁsāra and karmic consequence; the practical takeaway is Pāśupata-oriented discipline—Śiva-bhakti, japa, and Linga-pūjā—to weaken pāśa and prevent further descent.