मुनिमोहशमनम्
Pāśupata-yoga, Siddhis, Puruṣa-darśana, Saṃsāra, and Prāṇa-Rudra Pañcāhutī
पश्यत्यचक्षुः स शृणोत्यकर्णो न चास्त्यबुद्धं न च बुद्धिर् अस्ति /* स वेद सर्वं न च सर्ववेद्यं तमाहुरग्र्यं पुरुषं महान्तम्
paśyatyacakṣuḥ sa śṛṇotyakarṇo na cāstyabuddhaṃ na ca buddhir asti /* sa veda sarvaṃ na ca sarvavedyaṃ tamāhuragryaṃ puruṣaṃ mahāntam
Siya’y nakakakita nang walang mata; Siya’y nakaririnig nang walang tainga. Sa Kanya’y walang kawalan-ng-malay, at wala ring talinong may hangganan. Nalalaman Niya ang lahat, ngunit hindi Siya ganap na nalalaman ng lahat bilang isang bagay. Siya ang ipinahahayag na Pinakamataas, ang Dakilang Puruṣa—Śiva, ang sukdulang Pati na lampas sa pandama at isip.
Suta Goswami (narrating Purāṇic doctrine to the sages of Naimiṣāraṇya)
It establishes that the Liṅga signifies Śiva beyond sense-organs and mental constructs—worship is directed to the transcendent Pati, not merely to a visible form.
Śiva is portrayed as all-knowing yet not fully objectifiable—He functions beyond eyes and ears, beyond limited buddhi, indicating the supreme consciousness that transcends pramāṇa-bound knowing.
It points to Pāśupata-oriented inner contemplation: turning from indriya-based perception toward jñāna and dhyāna that recognize Śiva as the transcendent Pati beyond the mind.