मुनिमोहशमनम्
Pāśupata-yoga, Siddhis, Puruṣa-darśana, Saṃsāra, and Prāṇa-Rudra Pañcāhutī
व्यापकस्त्वपवर्गाच्च व्यापकात्पुरुषः स्मृतः पुरुषः सूक्ष्मभावात्तु ऐश्वर्ये परमे स्थितः
vyāpakastvapavargācca vyāpakātpuruṣaḥ smṛtaḥ puruṣaḥ sūkṣmabhāvāttu aiśvarye parame sthitaḥ
Tinatawag Siyang ang Lubos na Lumalaganap sapagkat Siya ang nagkakaloob ng apavarga (paglaya); at mula sa pagkalaganap na iyon, Siya’y inaalala bilang Puruṣa. Dahil sa Kanyang sukdulang pagkapino, ang Puruṣang iyon ay nananahan sa pinakamataas na pagka-Panginoon—si Śiva bilang Pati, lampas sa lahat ng gapos.
Suta Goswami (narrating Linga Purana teaching to the sages of Naimisharanya)
It frames the Linga’s meaning as the sign of the all-pervading Pati who grants apavarga; worship is thus oriented toward liberation, not merely worldly gain.
Shiva is presented as Vyāpaka (all-pervading) and Puruṣa (Supreme Lord), supremely subtle and established in the highest aiśvarya—transcending pasha (bondage) while ruling as Pati over pashus (souls).
The takeaway is contemplative Pāśupata-oriented meditation: internalizing Śiva as the subtle, all-pervading Pati during Linga-pūjā to aim the practice toward apavarga.